บล๊อคบ่นๆ ของคนเป็น"เบ๊"

สิ่งที่ขาดไม่ได้เวลากลับบ้านที่ประจวบคีรีขันธ์ คือไปเที่ยวทะเลแถวบ้าน เป็นทะเลวัด ห่างจากบ้านที่เบ๊อยู่ประมาณ 2-3 กิโลเมตร เป็นทะเลที่ไปเที่ยวตั้งแต่เด็กๆ ตั้งแต่เป็นชายหาดเงียบๆ มีร้านค้าเล็กๆ ขายขนม อาหารตามสั่งเล็ก ๆมีศาลเจ้าอะไรสักอย่าง ที่รู้สึกว่าต้องเคารพ แม้จะดูทรุดโทรม

ปัจจุบัน ชายหาดเงียบๆ ในอดีตได้เต็มไปด้วย ร้านค้าอาหารทะเล คาเฟ่กาแฟของชาวต่างชาติ เป็นแหล่งทำมาค้าขายกับชาวต่างชาติซะมาก มีหนุ่มน้อยหัวสีบรอนด์สวมใส่กางเกงว่ายน้ำ สาวน้อย สาวใหญ่ แม้กระทั่งสาวไทยมังฟะเรีย ใส่ชุดว่ายน้ำ บิกินี่ ลงเล่นน้ำอย่างไม่แคร์สายตาหมาวัดเจ้าถิ่น 

ต้นสนมากมายถูกโค่น เพื่อปลูกสร้างคาเฟ่ และรีสอร์ทของชาวต่างชาติ ชายหาดเงียบๆ กลับมีสิ่งเร้ามากมาย ชวนให้ค้นหา

แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนคงเป็นท้องฟ้าสีคราม สะท้อนผิวน้ำทะเลให้ฟ้าครามตามกัน

ฟ้ากระจ่างกลางฤดูร้อน สดใสเสมอ

เป็นช่วงน้ำทะเลลด เด็กๆ เล่นน้ำได้สบายใจ

มองเหมือนน้ำขุ่นๆ แต่มาดูใกล้ๆ น้ำทะเลใส สะท้อนทรายเม็ดใหญ่ใต้น้ำ

เปลือกหอยลายสวย ที่เห็นได้มากมายยามน้ำลด

เปลือกหอยที่ไม่มีอะไร แต่มีสิ่งมีชีวิตเล็กๆ อยู่ข้างใน

ปูเฉสวนตัวเล็กๆ มองหน้าคนจับแล้วตะโกนก้องในใจว่า "ปล่อยกรูสิวะ"

แม้ก้ามใหญ่ใจโต แต่ก็สามารถสู้กับสิ่งมีชีวิตสองขาได้

ดีแต่ก้ามใหญ่ใช่มั้ย ไอ้ปูเฉสวน

ปู- "จับกรูหาเตี่ยเอ็งเหยอ"

แดดยามบ่ายสอดแสงผ่านกิ่งสนทะเล

สะท้อนผืนน้ำระยิบระยับ

น้ำลดแบ่งน้ำทะเลออกเป็นสองฝั่ง

แต่เปลือกหอยว่างเปล่า ก็ได้แต่กลิ้งไปตามแรงคลื่นซัดชา

รอยเท้าที่ฝากไว้บนผืนทราย ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่จะมาเยี่ยมเยือน