บล๊อคบ่นๆ ของคนเป็น"เบ๊"

ขวดน้ำ กระดาษ กระป๋อง ขวดแก้ว เมื่อไม่ต้องการแล้ว มันก็กลายเป็นขยะ ขยะ ขยะ ขยะกองมโหฬาร ที่แม้เราคิดว่า บ้านของเราทิ้งแค่ไม่กีชิ้น แต่เมื่อรวมจากหลายๆ บ้าน มันก็คือภูเขาขยะขนาดย่อมๆ  แต่ทำไงได้ ในเมื่อเราเป็นเพียงแค่ผู้บริโภค คงไม่สามารถจัดการขยะบรรจุภัณฑ์ทั้งหลายได้ หลายๆ บ้าน นำขวดแก้วมาทำแจกัน ขวดน้ำเจ้าที่ หรือทำของประดับตกแต่ง บางบ้านอาจจะเอาขวดพลาสติกจากขวดน้ำอัดลม มาตัดเส้นเล็กๆ พับเป็นดาวทำโมบายให้ลูกเล่น หรือ แม้แต่กระป๋องอลูมิเนียม อาจจะใจเย็นมานั่งกรีดเส้นเล็กๆ ดัดเป็นของประดับบ้าน

แต่ถ้าคุณไม่มีไอเดียที่จำทำของเหล่านั้น หรือ ไม่รู้จะทำมันไปเพื่ออะไร เบ๊ขอเสนอให้ขายค่ะ น่าอายมั้ยกับการขายขยะ เมื่อก่อน อายนะ ดูแบบว่า อะไรเนี่ยต้องขายขยะกินเลยเหรอ แต่หลังจากเห็นผลแล้ว อืม ก็ไม่ได้เสียหายอะไร แถมคนที่มารับซื้อก็รับซื้อยิ้มแย้มหน้าตาบาน ให้ราคาก็ดี แถมเค้าจะเอาไปส่งโรงงานแก้ว พลาสติกทั้งหลาย มารีไซเคิลได้อีก ช่วยลดขยะได้ด้วยนะ

ขยะบ้านเบ๊ และนางแบบสุดสวยของเบ๊(แม่เบ๊เองค่ะ)  อ๊ะๆ อย่าเพิ่งคิดนะคะ ว่าบ้านเบ๊ขยันกินน้ำขวดโพลาลิสได้กองโตขนาดนั้น คิดผิดแล้ว เห็นกำแพงเหลืองๆ ข้างหลังนั่นมั้ยคะ นั่นคือวัดที่อยู่หน้าบ้านเบ๊ค่ะ ที่วัดเนี่ย คนชอบทำบุญด้วยน้ำขวดโพลาลิสอยู่บ่อยๆ แน่นอน เมื่อกินหมด ก็จะได้ขวดเปล่ามากมาย นานๆ เข้า ก็อย่างที่เห็น  นี่ยังเป็นแค่ส่วนน้อยนะคะ ที่เก็บขายเมื่อปีที่แล้วมีมากกว่านี้อีก  ขวดพวกนี้แม่เก็บมาจากวัด แล้วก็ข้างทางเวลาแม่ขับรถผ่านที่ต่างๆ เจอปุ๊บ แม่ก็จะหยุดรถ แล้วก็เก็บมา

แม่เบ๊เก็บขวดทุกชนิดค่ะ ทั้งขวดเอมร้อย ขวดพลาสติก กระป๋องเบียร์ กระป๋องกาแฟ ขวดเบียร์ ที่อยู่ตามข้างทาง เจอไม่ได้ แม่หยุดรถแล้วเก็บทุกที แล้วก็เอามารวมๆ ไว้ที่บ้าน แม่เค้าทำเพิงเก็บขยะไว้ด้วยล่ะ  ไม่ได้เทกระจายทั่วบ้าน  เก็บเอาไว้ รถมารับซื้อตอนปลายปี แต่แม่จะไม่ขายขวดเอมร้อย เพราะแม่จะเอาไปทำบุญที่วัดหนองขาม เป็นวัดที่เปิดรักษาผู้ป่วยอัมพฤก อัมพาต หรือผู้ที่ต้องการนวดจับเส้นทั้งหลาย ที่นี่หมอนวดมีฝีมือค่ะ แต่ก็ไม่ได้นวดจนหายนะคะ เป็นแค่การคลายเส้นจับจุดอะไรประเภทนี้  ก็สนิทสนมกับเจ้าอาวาสวัดนี้ ที่พระอาจารย์จะทำน้ำมันนวดขายราคาถูกๆ  ใส่ในขวดเอมร้อย(ที่ล้างแล้วนะ) ถ้าไม่มีขวดพวกนี้ น้ำมันก็ต้องแพงขึ้นเพราะต้องหาบรรจุภํณฑ์ แม่เลยไม่เคยคิดขายขวดเอมร้อย แบกมาบริจาคให้ทีเป็นร้อยๆ พันๆ ขวด เป็นเวลาหลายปีแล้ว  ทั้งๆ ที่ถ้าขายไปจะได้ราคาดี แต่แม่เลือกบุญมากกว่า อิอิ

เมื่อปีที่แล้ว แม่ขายขยะออกจากบ้านไป ได้เงินมา สองพันกว่าบาท ดูเหมือนเงินแค่หลักพันเองเนอะ แต่คิดดูสิ ขยะที่ไม่มีค่าอะไรในสายตาคนทิ้ง แต่เมื่อรวมๆ กัน มันก็เป็นเงินก้อนหนึ่ง สองพันบาท ก็เอาไปทำอะไรๆ ได้ตั้งหลายอย่าง ซื้อต้นไม้ กล้วยไม้ที่แม่ชอบ เติมน้ำมันรถ สารพัดที่อยากจะจ่าย ไม่ได้ลงแรงอะไรเลย เป็นเงินจากขยะที่ไม่มีค่าอะไรแท้ๆ

แต่ปีนี้รถซื้อขยะมาไวไปหน่อย ยังสะสมได้ไม่เยอะ ได้มา พันสองร้อยกว่าบาทมั้ง  ขยะโลละไม่กี่สตางค์รวมๆ กันเป็นหลักพันได้นี่ไม่ธรรมดา  แถมขายได้ทุกอย่าง เค้ารับหมด ทั้งขวดแก้ว พลาสติก กระดาษ โดยเฉพาะกระดาษเอสี่ ที่ตามสำนักงานชอบเอาลงเครื่องทำลายกระดาษนั่น ได้กิโลละ 2 บาท เชียวน้า ฟังเหมือนน้อย แต่อย่าลืมมีกระดาษใช้แล้วทิ้งมากเท่าไรตามสำนักงาน แม้กระทั่งตอนเรียนก็เถอะ สมุดทั้งหลาย กระดาษรายงานทั้งหลาย  เก็บๆ ไว้เถอะ พอมีมากๆ ขายก็ได้มากนั่นแหละ

พอดีบ้านเบ๊มีที่หลังบ้าน ข้างบ้านพอที่จะเก็บขยะได้ แต่สำหรับชาวกรุงที่อยู่ตามอพาร์ตเมนต์ ห้องเช่าทั้งหลายจะให้มาเก็บกันก็ลำบาก ลองนำไปบริจาคตามห้างร้านที่มีถังรับสิคะ เบ๊เคยเห็นที่ฟุ๊ดแลนด์มีถังรับขวดแก้ว ขวดพลาสติกอยู่ กล่องนมก็ล้างเอาไปบริจาคให้รายการ 30 ยังแจ๋ว ฝาอลูมิเนียมก็บริจาคทำขาเทียม แม่เบ๊ก็เอาบริจาคให้อยู่เลยนะ เลาะจากกระป๋องขยะก่อนนั่นแหละค่ะ

ขยะอาจจะไม่มีค่าเหมือนอยู่กระจัดกระจาย แถมยังดูสกปรกเลอะเทอะ แต่ถ้าเราจัดระเบียบให้มันสักนิด เก็บรวมได้สักหน่อยก็จะเพิ่มค่าให้ได้มากกว่าที่คิดอีกนะคะ

เพิ่มเติม -- แม่เบ๊ไม่ได้ไปคุ้ยถังขยะมาเก็บขยะขายนะคะ แค่เก็บจากที่วัด เพราะว่าไปวัดทุกวันอยู่แล้ว กองสุมๆ สกปรก หมา ไก่ มันจะคุ้ยเละเทะ แล้วก็เก็บตามทางที่ผ่าน เวลาขับรถ ช่วยลดขยะข้างทางได้อีก แล้วก็พวกคนเก็บขยะแถวบ้านอ่ะ อย่าคิดว่าไม่มีการศึกษาแล้วจะก้มหน้าก้มตาเก็บขยะเอง เค้ามาขโมยขยะกันด้วยซ้ำ บางอย่างกองไว้หน้าบ้าน แปปๆ หายแวฟ พระที่วัดเค้าจัดระเบียบใต้ถุน รื้อของออกมามีพวก เหล็ก อลูมิเนียม สังกะสี ทิ้งไว้คืนเดียว หายแวฟ จะใครก็พวกเก็ยขยะนี่แหละมาขโมย ไม่มีการศึกษาแล้วยังขี้ขโมย บ้านเบ๊ก็ไม่สงสารหรอกค่า ขนาดที่ กทม. เบ๊ยังหงุดหงิดเลย ขยะใส่ถุงดำอย่างดี พี่แกมาฉีกเอาขยะมากองเละเทะ รื้อกระจัดกระจาย คนเค้าใส่ถังกันไว้ดีๆ  แบบนี้ เก็บขยะไว้ขายกันเองดีกว่า (แต่ที่ กทม. ขวดพลาสติกทั้งหลาย ยกให้เจ้าของตึกไปละกัน ไม่มีที่จะกอง)