บล๊อคบ่นๆ ของคนเป็น"เบ๊"

ปกติเบ๊เป็นคนที่ไม่ค่อยได้ทำอะไรดีๆ ที่มันเป็นประโยชน์เท่าไรหรอกค่ะ ไปเรียน เข้าห้องสมุด รอรถ กลับบ้าน แค่เนี๊ยะ ไม่ยุ่งกับใคร

เวลารอรถบางทีก็มีผู้พิการทางสายตารออยู่ด้วย แต่เบ๊ไม่ค่อยยุ่งกับผู้พิการทางสายตาค่ะ เพราะว่ามักจะมีคนที่ช่วยเหลืออยู่ก่อนแล้ว แถมบางครั้งก็รู้สึกไม่ดีด้วย เคยโดนแบบว่า

เบ๊-- ขอโทษค่ะ จะขึ้นรถสายไหนเหรอคะ เดี๋ยวดูให้

ผู้พิการทางสายตา -- ไม่เป็นไร(เสียงห้วนๆ ) พอมองเห็น! (เสียงห้วนๆ )

เบ๊-- (นึกในใจ) ก็เสือกใส่ แว่นดำ กับไม้เท้าคลำทาง กรูจะรู้มะว่ามึงมองเห็น

หรือ

เบ๊ -- จะไปรถสายไหนคะ เดี๋ยวดูให้มั้ยคะ

ผู้พิการทางสายตา -- สาย XXX ครับ

เบ๊ -- ค่ะ มาแล้วค่ะ (แล้วอีเบ๊ก็จับแขนพี่เค้าให้ตรงประตูรถ จะได้ขึ้นง่ายๆ )

ผู้พิการทางสายตา -- ไม่ต้องจับ ผมขึ้นเองได้! (น้ำเสียงห้วนมาก เหมือนไม่พอใจ)

แบบเซ็งแกร่ว แถมคนอื่นก็มองเราประมาณ "เป็นไงล่ะ อยากทำตัวเป็นคนดี อยากเป็นนางเอกเหรอเธอ"

ก็เลยไม่อยากยุ่งสักเท่าไร

แต่วันนี้เห็นมีลุงคนหนึ่งเค้ายืนอยู่คนเดียว มองๆ อยู่นานไม่มีใครเป็นเจ้าของ เอ้ย คนช่วยอยู่ก่อน อีเบ๊ก็นะชอบเจือกเรื่องชาวบ้านก็เลยเข้าไปถามว่าจะไปรถสายไหน ลุงเค้าก็ว่าจะขึ้น 168 บังเอิ๊ญอี 168 มันวิ่งฉิววววว ไปแล้ว เบ๊ก็เลยบอกลุงเค้าให้รออีกแปปละกัน ลุงเค้าก็รอ

สักพักอีเบ๊คิดได้ เดี๋ยวนี้ 168 มันไม่ค่อยมาจากมีนบุรีเท่าไรหรอก เพราะมันจะวิ่งจากอนุสาวรีย์แล้วตีโค้งเข้ารามเลย กินระยะสั้น ไม่วิ่งยาว แล้วเบ๊กับลุง รออยู่ประตูสุดท้ายของราม( ประตูตึกพิมพ์หนังสือ) คงหา 168 ยากล่ะ เลยตัดสินใจบอกลุงไปว่า ถ้าจะขึ้น 168 เนี่ย ไปประตูหน้ารามเลยมั้ย ตรงนั้นมันเป็นท่ารถเลย  ลุงเค้าก็โอเค เบ๊ก็เลยจับลุงเดินจากประตูสุดท้าย ไปท่ารถซึ่งมันอยู่ประตูหน้าม.ราม ก็ไกลอยู่ ระหว่างเดินก็ชวนคุยไป แบบย่อๆ

เบ๊ -- จะไปอนุสาวรีย์ใช่มั้ยคะ

ลุง-- ครับ ลงดินแดง ใกล้ๆ ถึงอนุสาวรีย์ นี่ก็มีคนช่วยดูให้ผมนะ แต่เค้าได้รถแล้วก็ไปกันก่อนหมด

เบ๊ -- ค่ะ ตรงนั้น 168 มันไม่ค่อยมาแล้วค่ะ เพราะเดี๋ยวนี้มันตีโค้งเข้ารามเลย

ลุง -- เดินมาไกลเหมือนกันนะ

เบ๊ -- ค่ะ ก็ไกลอยู่ แต่ไปรอตรงท่ารถเลยมันง่ายกว่า มีรถพร้อมออกทันที

ลุง -- แล้วเดี๋ยวหนูต้องเดินกลับไปรอที่ป้ายเก่าอีกเหรอ

เบ๊ -- ไม่เป็นไรค่ะ รถมันมาช้าอยู่แล้ว

พอถึงตรงประตูหน้าม.รามพอดี ก็ไปถามคนขับว่าสายไหนจะออกก่อน พอรู้คันก็พาลุงขึ้นรถไปรอเลย ลุงเค้าก็ขอบคุณ เบ๊ก็ว่าไม่เป็นไรค่ะ

พอเดินออกมาก็เห็นคนขับรถตู้(มั้ง) ยืนยิ้มให้เบ๊ เบ๊ก็ยิ้มกลับไป

ก็ปลื้มใจนะ ได้ช่วยคนอื่น นานๆ ทำที ก็รู้สึกดี  เรื่องเดินมันชิลๆ สำหรับเบ๊อยู่แล้ว แถมทำลุงเดินตกทางเท้าไปทีหนึ่งด้วย ลืมบอกว่ามันเปลี่ยนระดับ แต่จับลุงไว้ ไม่ล้ม ฮ่าฮ่า จากนั้นก็คอยบอกลุงเวลาทางมันยก เป็นเนิน ลงจากทางเท้า ขึ้นทางเท้า ก็ง่ายขึ้นเยอะ

เดินไกลหน่อย แต่ก็ส่งลุงถึงที่หมาย แถมรถก็ออกทันที เพราะพอเบ๊เดินไปรอรถตัวเองที่ป้ายถัดไป(ไม่กลับไปป้ายเก่า ขี้เกียจ) ก็เห็นรถที่ลุงนั่งผ่านพอดี เออ รถออกเร็วดี  เลยยืนรอรถแบบสบายใจ วันนี้ได้ทำดี รู้สึกดี