บล๊อคบ่นๆ ของคนเป็น"เบ๊"

อย่างที่บอกไปเอนทรี่ก่อน ฉันมีปัญหา พี่มีแฟน แอบเอาเงินไปนอนกันในโรงแรม ราคาก็ไม่ถูก

อ้างว่าหารกัน แต่ฉันก็ไม่ค่อยจะเชื่อเท่าไร

เพราะเขาหน้าบาง อย่างกับอะไร ไม่ยอมให้หญิงจ่ายหรอก บอกว่านั่นแมงดาเค้าทำกัน

ฉันลองเข้าพันทิป ลองปรึกษากับคนในนั้น เพราะเห็นว่ามีผู้ใหญ่อยู่มาก

และไม่ใช่คนรู้จัก อยากรู้ความเห็นจากพวกเขา ว่าสิ่งที่ฉันคิด และสิ่งที่พี่ชายนั้นทำ มันถูกต้องแล้วเหรอ

ฉันตั้งกระทู้เกี่ยวกับเซกซ์ก่อนแต่ง คนส่วนมากตอบว่า เราไม่ควรจะไปยุ่งกับเขา เพราะเขาโตแล้ว

ฉันยอมรับ ฉันคงเสือกมากเกินไป

ฉันคิดว่า ฉันคงต้องทำใจ และปล่อยไป เพราะเขาโตแล้ว

คนเขาบอกว่า ฉันน่ะ จุ้นจ้านกับชีวิตเค้ามาก ถ้าให้มาคิดอย่างฉัน ก็คงไม่ต้องมีแฟน ไม่ต้องไปมีอะไรกันเลย

ฉันไม่เคยห้ามการมีแฟนนะ แต่ฉันไม่ชอบการปิดบัง

ฉันยิ่งอ่านความคิดเห็น เหมือนจะว่าสิ่งที่พี่ชายฉันทำ นั้นถูกต้องทั้งหมด

ฉันเสือกไปเอง

ใช่สิ ฉันคงผิดเองที่คิดเรื่องนี้ และจุ้นจ้านกับชีวิตของ"คนอื่น" ที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายแท้ ๆของฉัน

ฉันผิดหรือเปล่า ที่ฉันเลือกที่จะไม่คบใคร ทั้ง ๆที่ใจฉันเรียกร้อง

ฉันก็อยากมีความรักนะ มีใครสักคนมาเข้าใจ เอาใจฉันบ้าง

แต่ฉันจะได้เจอใคร ในเมื่อฉันต้องอยู่ในบ้าน

ปากพี่บอกว่า จะคบใครก็เรื่องของเธอ

แต่เอาเข้าจริง ก็เหมือนไม่เห็นด้วย

ฉันก็เห็นว่าเป็นความคิดของพี่ห่วงน้อง กลัวว่าเราจะเลยเถิด

ฉันเลยไม่คบใคร ไม่ออกไปไหน จะออกก็มีแผนกำหนดชัดเจน และบอกล่วงหน้า

ตอนที่ฉันไปเที่ยวกับเพื่อนเกาหลี ฉันบอกเป็นเดือน ๆแน่ะ แถมเงินที่เอาไป เป็นของพี่สาว ไม่ใช่พี่ชายด้วย

ฉันไม่ได้ทำอะไรเกินเลยกับเขา แม้ฉันจะมีใจ ฉันรู้จักกับเขามาปีกว่า

แต่ฉันตัดใจ ใครจะคบกับผู้หญิงบ้าน ๆอย่างฉันได้

ฉันต้องกลับบ้านตรงเวลา ดึกมากไม่ได้ แม้ไม่มีเคอร์ฟิว แต่ควรรู้ตัว

เพราะถ้าเที่ยวเล่นมากไป พี่ก็ว่าฉันไม่ดี

ฉันเป็นคนเพื่อนน้อยแต่ไหนแต่ไร ไม่ใช่ว่าฉันหยิ่งไม่คบใคร

แต่ฉันไปเที่ยวกับใครไม่ได้ แล้วใครจะมาคบกับฉัน

ฉันได้แต่อยู่ในโลกอินเตอร์เนต แบบนี้ เกือบทุกวัน

เพราะฉันไม่ออกไปเที่ยว ด้วยพี่บอกว่า สิ้นเปลือง

ใช่แล้วการออกจากบ้านน่ะสิ้นเปลือง

เพราะฉันไม่มีเงินเป็นของตัวเอง

ฉันยังต้องดึงเงินจากพี่ใช้อยู่เลย

เพราะฉันอยากจะเรียนให้จบบ้าง จะได้มีงานดี ๆทำ ไม่ใช่ไปทำงานรายได้เดือนละ 6-7 พันบาทแบบเมื่อก่อน

กว่าจะได้เงินหมื่นก็ทำทั้งเดือน แถมกลับดึก เพราะทำโอที

แต่เวลาฉันไปทำงาน พี่กลับอู้งาน พูดไปก็ไม่ฟัง มีแต่จะโมโห ฉันเลยได้แต่ทำใจ

ทำงานพิเศษตั้ง 2 ปี แต่ไม่มีเงินเก็บ เพราะตอนนั้นพี่สาวตกงาน พี่ชายก็เงินเดือนนิดเดียว แถมชอบอู้

ฉันไม่เก่งเรื่องแบ่งเวลา ฉันเลยเก็บหน่วยกิตได้ปีละไม่กี่ตัว ในช่วงทำงาน

ฉันคิดว่า ฉันคงต้องมาเรียน

ฉันไปมหาลัย ฉันเลือกเฉพาะวิชาเอก วิชาอื่นนั่งอ่านข้อสอบอยู่ที่บ้าน

ไปมหาลัยจาก 3 วัน เหลือแค่  วันเดียว อยากจะประหยัด

เพราะค่ารถไปกลับก็ 60 บาท แล้ว บ้านฉันไกล จากมหาวิทยาลัยมาก

ฉันหยิบเงินไปทีละมากที่สุดแค่ 120 บาท เหลือกลับบ้านก็เอามาซื้อของทำกับข้าว

เคยเอาไปน้อยสุด 60 เป๊ะ วันนั้นยังเหลือกลับมาตั้ง 3 บาท แน่ะ เพราะใช้วิธีต่อรถเมล์

 เงินส่วนมาก จะดึงมาจากพี่สาว ฉันคอยดูเงินจากกระเป๋าพี่ ๆว่า มีกันเท่าไร

ส่วนมากพี่ชายไม่ค่อยจะมี ก็เลยมาเอาที่พี่สาว บางทีพี่ก็บ่นล่ะ แต่ก็ไม่อะไร

ฉันมีปัญหากับกระดูกข้อเข่า ถ้ายกของหนัก ฉันจะปวด

แต่เวลาไปซื้อของ ฉันไปกับพี่สาวทุกที ให้พี่ชายไปช่วย แทบไม่เคยไป เคยไปแค่ 1-2 ครั้ง

ฉันกินน้ำจากตู้กด เพราะน่้ำประปา มันกร่อยเกินทานทน ฉันต้องไปหิ้วน้ำเองแล้วเดี๋ยวนี้

เพราะพี่ชายไม่ไปด้วยแล้ว  เพราะเค้าว่าเราอยู่บ้านเฉย ๆ

หิ้วหนึ่งก็ได้ไม่มาก 10-12 ลิตร กลับมาก็ปวดเข่าทุกที แต่เบื่อที่จะบ่น พูดไปก็ว่าเราสำออย

พี่ฉันก็รับผิดชอบการเงินนะ

จ่ายค่าบ้าน ค่าไฟครึ่งหนึ่ง ค่าเนต

แต่พอค่ากิน แทบไม่ออก ค่าของใช้ สบู่(ใช้ได้เปลืองมาก 3-4 วันหมด 1 ก้อน) แชมพู ยาสีฟัน ก็ไม่ค่อยจะจ่ายเท่าไรเลย

อ้างว่า ก็ไปซื้อกันมาเอง

ถ้าหากว่า ไม่ซื้อของส่วนของเขา เขาก็จะใช้ส่วนของฉันแล้วก็พี่สาวแทน ท้ายสุดไม่มีสแปร์ ของหมด

ก็ต้องซื้อใหม่กันหมด

กว่าจะขอตังค์ได้ที พี่แกก็บ่น ๆ บอกว่าใช้เงินเปลือง บางทีก็ยอมจ่ายหรอก

แต่หลายที พอจะไปเอาก็ชักสีหน้า ว่าค่าอะไร

ฉันทำอะไรฉันคิดถึงครอบครัวมาก่อน

ฉันคิดว่า ต่อให้ฉันไม่มีเพื่อน ฉันก็ยังมีครอบครัว มีพี่ มีน้อง

แต่นี่ฉันคงใกล้จะเสียพี่ไปอีกคนแล้ว

เพราะพี่ไม่มองครอบครัวสักเท่าไร

พี่มองแต่หญิงของพี่ ที่ว่าเป็นคนแรกของหัวใจ

แต่พี่มีแฟน พี่ไม่เห็นขยันทำงานขึ้นเลย

ทำงานสายกว่าเดิม

อู้งานมากกว่าเดิม

แล้วพี่จะเอาเงินที่ไหนไปเลี้ยงเขา

ฉันอยากรู้

ผู้หญิงมีเงิน แต่พี่ไม่ให้เค้าจ่าย เพราะพี่รับไม่ได้ สภาพแมงดา

ฉันไม่เห็นของขวัญในฐานะแฟนสักอย่าง จากแฟนของพี่

ผู้หญิงอ่ะ ชอบจะตายเรื่องแบบนี้ ของขวัญให้แฟน วันครบรอบ

ฉันไม่เห็นอะไรเลย ไหนว่ามีเงิน

ฉันคิดว่า ฉันจะทำใจ แต่จริง ๆแล้วมันยาก

ถ้าฉันยังทำงาน ฉันคงคิดอะไรได้ง่ายกว่านี้

ฉันคงแยกไปอยู่กับพี่สาวกันเอง 2 คน ปล่อยพี่ชายไว้กับผู้หญิงของเขามันคงจะดี

คงต้องใช้เวลา

ฉันจะเรียนจบแล้ว

พี่ชายฉันเรียนไม่จบหรอก แต่ดีว่าทำคอมพิวเตอร์เก่ง งานก็เลยมี

ฉันมันไม่มีความสามารถอะไร ภาษาฉันก็งั้น ๆ

งานก็คงจะหายากสักหน่อย

แต่ฉันจะสู้นะ ฉันจะได้เลิกเหนื่อยกับเรื่องพวกนี้เสียที

ในเมื่อเขาไม่เห็นครอบครัวเป็นหลัก ฉันก็จะทำใจ

ฉันคงผิดเองนั่นแหละ ที่แคร์เขามากไป

ฉันคงผิดเองนั่นแหละ ที่คาดหวังว่า เขาจะอยู่กับครอบครัวตลอดไป

ฉันคงผิดเองแหละที่เห็นครอบครัว มาก่อนหัวใจ ฉันถึงได้ไม่เข้าใจเขา

ฉันจะพยายามทำใจ และสู้ต่อไป

ป.ล. ความจริงฉันชอบอ่านการ์ตูน และนิยายมาก แต่ฉันเลิกซื้อมานานแล้ว ตั้งแต่ย้ายบ้าน เพราะค่าเช่าบ้านมันแพงอยู่ ฉันเลยเลือกอ่านสปอยในเนต อ่านนิยายในเนตแทน จะมีซื้อบ้างก็น๊านนานที(เพราะสำนักพิมพ์เค้าชอบดอง ช่วยเราได้เยอะเลย) เพราะฉันคิดถึงการเงินของครอบครัวมาก่อน ทั้ง ๆที่นั่นเป็นความสุขของฉันแท้ ๆ เฮ้อ โง่เองสินะ ที่ไม่ทำตามใจ

ขนาดจะซื้อเสื้อของคุณวิชัย ตกลงกับพี่ตั้งนาน ท้ายสุดเราเห็นว่า เงินมันเหลือไม่มาก เลยไม่ได้อุดหนุนตามที่ตั้งใจ รู้สึกผิดที่ไปถามไถ่พี่เค้าด้วย  ต้องขอโทษพี่วิชัยด้วยค่ะ ที่ไม่ได้อุดหนุน

 ส่วนเรื่องหนังสือ เลิกคิดได้เลย เงินมันไม่มีน่ะค่ะ ต้องใช้จ่ายภายในบ้าน ไม่ได้อุดหนุนใครสักคน ไม่เคยได้ไปงานหนังสือเลยค่ะ